Det virker som at det skal bli vanskeligere å få innpasset fag i den nye lærerutdanningen, ja.

Slik det har vært til nå har allmennlærerutdanningen i realiteten bestått av tre år hvor man måtte ha praksis og fagdidaktikk koblet til fagene, og deretter et fjerde år hvor man kunne få godkjent rene teoristudier uten verken praksistilknytning eller fagdidaktisk tilknytning.

For min del støtter jeg at denne muligheten fjernes. Det er - og bør være - vesentlig forskjell på å studere naturfag for å bli forsker og å studere naturfag for å bli naturfaglærer, og da må lærerutdanningene ha selvtillit til å si at naturfag for å bli lærer får du hos oss, ikke alle andre steder.

VI TRENG VAKSNE LÆRARAR TIL Å SJÅ KRITISK PÅ LÆRARUTDANNINGA - OG BEST AV ALT VAKSNE SOM KJEM UTANFRÅ MED EIT ALTERNATIVT PERSPEKTIV.

Godt med reaksjonar frå utsida. Altfor få "innanfrå" er med i denne debatten. Reis lærarutdanninga i Utdanningsforbundet. Årsmøtet starat i dag og Utdanningsnytt har heldigvis gjeve meg spalteplass i Utdanning i denne årsmøteveka. Tusen takk.

Dette er utdrag frå tidlegare kronikk i VG 22. mars 2008. Du finn heile kronikken på heimesida mi http://ernstagejohnen.no/førelesing D 129

Må me ta opp kampen med Finland? Finland er landet som enno kan løfta seg etter håret utan naturressursar og austhandel som dei mista då kommunistlanda klappa saman. Den finske hårmanøveren mista Noreg evna til etter det fattige tredvetalet. I dag med verdas største ressursar ler vi av slikt. Dessutan er den finske skulen den mest homogene i Europa. Alle er like like. Nesten ingen utlendingar trekker resultata nedover. Sjølv om dei nyttar store ressursar på spesialundervisning, har dei sørgjeleg få å dela dei på.

Ver heller stolte av at PISA Noreg gjer det best i fylket Oslo, med 20% framandspråklege elevar. Men har vi ingenting å klaga over? Noko må vera gale, eller så kan det gå gale...

I klage- og sytemodus
Lærarutdanninga vart ikkje betre BERRE av å bli forlenga og revidert. Lærarar var og gode når utdanninga var toårig. Problemet i dag er for mange pedagogar i lærarutdanninga. Dei pedagogiserer i lause lufta med akrobatiske øvingar. Ingen fagleg forankring eller bakkekontakt. Eg prøvde på 90 talet å få nokre av dei til å arbeida med engelsk og matte. Dette vart ein filologs feilskjer. Pedagogikken kunne ikkje dras ned til noko så banalt som fagdidaktiske emne.

Kunnskapsløftet har heller vald å slå fast at ferdigheiter i rekning og IKT skal inngå i alle fagplanar. Har de høyrd slikt? Studentane bør heller få meir spesialisering i fag på låg,- mellom eller høgstadiet slik finnar og svenskar gjer. Meir fag og mindre pedagogisk luftakrobatikk til 30 studiepoeng.

Rettleiing heller enn rådville råd
Høgskulen bør finna nye område å spesialisera seg på. Ei administrativ lærarutdanning retta mot rådgjevarrollen ville vera gode greier. Kanskje noko å tenka på for små høgskular i Sogn og Fjordane og Nesna som vert trua med nedlegging. På læreplanen burde det stå psykososiale emne og emne retta direkte mot eit komplisert yrkes- og arbeidsliv langt over hovudet på dagens rådgjevarar. Dei har sjeldan erfaring utanfor skulen og tek jobben som løn for lang og strevsam fartstid og til ekstra lønstrinn. Mange av dei leier elevane på ville vegar heller enn til trygge hamner.

Ei hylle til på arbeidsrommet
Arbeidsrommet er ei herleg blanding av småsure og lett antennelege menn som har høyrt eller sett alt frå før. I andre enden finn vi engasjerte ungdomar som ikkje veit betre. Manglar respekt for seniorane langt over overgangsalderen. Men slik må det vera. Å hissa seg opp over ungjenter er ikkje eit alternativ. Dei er så himla fine at sevja stig i oss kvar gong vi ser på dei.
Pedagogisk visdom finst i rikt monn på arbeidsrommet. Bjørn seier:”Show-don`t tell”. På godt norsk:”Få det gjort, for hekkan. Kutt ut preiken”. Godt sagt i ein nøtteskal. Fin korreks til han som har førelese altfor lenge.

Ikkje gje oss kontor. Kontor fører til vanntette skott og mindre fleksibilitet. Og større smittefare. På arbeidsrommet, som i barnehagen, blir vi motstandsdyktige av å gå i same basseluskane heile dagen. Elev og lærar møter kvarandre her i frustrasjon og inspirasjon.

Gje heller dei unge jentene (spring chickens) eit dualeg lønnsløft på toppen. Då kjem vi andre etter med tid og stunder- og vi har både betre tid, råd og stunder.

Læreplan til a leva med- ikkje av
Regjeringa må gjera jobben og ikkje setta ut konkretiseringar av læreplanen på fylkeskommunal dugnadsarbeid. Stopp skuleadministrasjonen som vil setta ut evaluering til meiningslaust og retningslaust gruppearbeid for å finna opp hjulet på nytt. Som lærar veit eg vel for faen kva evaluering er.
La heller rektor og kontoristane få i oppdrag å kikka oss i korta i klasserommet slik at vi gjer jobben – eller får hjelp når me ikkje gjer han. Slikt har dei greidd i Storbritannia på lokalplanet heilt sidan før-tida. Administrasjonen må slutta å vera så jysla solidariske med skuleeigar og fylkeskommune at dei hoppar kvar gong dei vert bedne om å hoppa. Stopp heller enn hopp. Sett dokke på golvet. Ta kollega Arthur på ordet: Gå på barrikaden og ta klasserommet tilbake.

Le av læreplanar som påstår at:
Elevane har ansvar for eiga læring.
Dei skal driva sjølvevaluering.
Elevar skal laga sine eigne opplæringsplanar

Berre svada og kadåda.
Problemet med Kunnskapsløftet er at regionale skilnader aukar. Finnmark og Vestfold er på botn. Desentralisering betyr devaluering.

Les og blir vis
Elevane våre kan lesa. Ikkje tru på PISA. Gjer som finnar og svenskar. Bryt opp den firkanta timeplanen kvar veke med hopping frå fag til fag kvar dag. La elevane få lesa einskildfag i lengre periodar og legg andre til sides. Les norsk og matte i fleire veker samanhengande. Få til mengdelesing, hurtiglesing, oversiktslesing, kritisk lesing, nærlesing, for ikkje å snakka om omattlesing. Det veit vi noko om.

På `an igjen i same gamle sporet.
Vi sit trygge i restaurantvogna med gode naboar som Polen og Storbritannia på andre undervisningsklasse. Vi er på rett spor. Spor oss ikkje av. Ta eit glas rødvin med meg i restaurantvogna. Bli med på det europeiske hovudsporet mot ein god nok norsk skule.

Ernst Åge

godt innlegg.
Eg deler bekymringa dersom inntak etter realkompetanse vert fjerna. Det eg er meir redd, er likevel om ein legg så mykje vekt på pedagogikk at faget vert rein teoretisk "luftakrobatikk" utan kontakt med faget. Det har eg sett nok av blant pedagogar. Hald kontakten med faget- ller fagdidaktikken- då vert "pedden" meiningfyllt. Dersom dette vert tolka som åtak på TEORETSKE pedagogar- så er det rett.

Ernst Åge

”Berget som fødte ei mus”: Subjektiv kommentar til forslag til Rammeplan for ny lærarutdanning av 06.11.2009

Av ernstagejohnsen.no

Kven er eg som masar opp denne debatten?
Eg sit og ser på biletet av medlemane i rammeplangruppa for ny lærarutdanning og spør meg:
Kor er dei alle 17 i debatten? Kva for arbeid har dei lagt i framlegget til rammeplan som dei sende på høyring 6.november? Som lærar er eg van med å gje karakter på prestasjonar. I denne vurderinga må eg ta omsyn til alt frå sjukefråver, ekstra tid til eksamen og eventuelle lese- og skrivevanskar. Kva for karakter skal eg gje? Eg har sjølv drive læreplanutvikling og forsking i mange år, men sit framleis og grunnar på karakterar. Dei 17 har trass alt berre hatt 4 møte frå august til november. Dei har berre to tilsette i halv stilling og to i heil. Men hadde dei ikkje heimelekse mellom møta? Har dei fått hjelp frå det sokalla ”debattforumet med innspel til ny lærarutdanning” på Høgskulen i Oslo : http://www.hio.no/Enheter/Arbeid-med-ny-rammeplan-for-laererutdanningen/Debattforum-Innspill-til-ny-laererutdanning ?
Nei bevares, her har alle innlegg tydelegvis vore dårlege og har aldri vorte kommenterte av nokonsomhelst av utvalsmedlemane. Berre fem personar har hatt kvar sine heilt uinteressante innlegg. For ikkje å snakke om den sjette som er ei plageånd utan like. Han er uspiseleg med provokasjonane sine gjennom heile ni innlegg. Han heiter visst Ernst Åge…

Med så lite fagleg påfyll som dei har fått nytte av, må ein kanskje gje framlegget ein svak trear i karakter trass alt? Men som i all vurdering: Karakteren kan ikkje berre setjast i lause lufta. Her må det forklarast og dokumenterast slik at kandidaten skjønar kritikken. Kriteria eg har nytta i vurderinga er tekne frå to store læreplanekspertar, amerikanaren P.W. Jackson og briten E. Olshtain, som begge set spesielle krav til korleis læreplanar og rammeplanar skal utformast. Den dårlege karakteren min er grunna i at få av kriteria deira er innfridde.
Før eg går vidare må eg innrømma at alle offenlege og skriftlege reaksjonar på artikkelen min i Utdanning, nr 20/6.nov 2009 har vore alt frå positive til euforiske. I tillegg har Utdanningsforbundet i Rogaland og sentralt ofra plass til debatten i tidsskriftet Utdanning, med 150.000 medlemar. Ein stortingsrepresentant frå Rogaland har og takka for initiativet.
Eg må likevel innrømma at seksjonsleiar i engelsk ved HSF, Bjørn Sørheim, den 23. november har uttrykt det motsette i personlege samtalar. Han er særs misnøgd. Eg vel å tolka dette positivt. Han og Hans Jørgen Binningsbø, ved same skule, er heilt sentrale i debatten. Sørheim er leiar i faggruppa for engelsk, og Binningsbø er medlem av rammeplanutvalet. No ventar eg at dei begge vert like aktive og i den viktige offentlege debatten.


Berget som fødte ei mus
Som grunnlag for karakter må eg og ta med regjeringsmandatet som ligg til grunn for rammeplanarbeidet. Det skulle vera:
• ein open og inkluderande prosess
• god forankring underveis av alle berørte parter
• åpenhet under rammeplanarbeidet
• frist for forskriftsforslag 2.11. (Arbeidet byrja 28.8.)

Ingen av desse bombepunkta vart innfridde. Rammeplangruppa leverte fire dagar etter fristen.
I det følgjande har eg teke utgangspunkt i dei eg ser som sentrale tilrådingar i rammeplanen. Dei står i kursiv. Til kvart av dei har eg knytt ein del kritiske kommentarar.

1. Spesialisering på to nivå 1-7; 5-10
Det er ubegripeleg at ein har vald ein slik modell. I Sverige, Danmark og Polen har ein vald følgjande tre nivå: lågtrinn, mellomtrinn og høgtrinn. Det skulle vera innlysande at den merkelege norske varianten er ein stygg andunge i den skandinaviske skuledammen. Korleis har ein tenkt?

2. Grunnmodellar med fire fag på 1 -7 alternativet på mellom 30-60 sp (ECTs poeng frå halvårsstudie til heilårsstudie) og tre fag på 5-10 alternativet, alle på 60 sp.
Dersom ein samanliknar med svensk, dansk og polsk lærarutdanning igjen, har ein i Danmark 3 fag på kvar 72 sp, i Sverige også er kvart fag på høgare nivå enn i Noreg. Hovudkritikken mot den gamle modellen i Noreg var for svak fagleg fordjuping. Det nye verkar ikkje imponerande, og har berre litt sterkare fagleg tyngde.

3. Engelskfaget valfritt fag som før.
I fagmiljøet på engelsk har ein i fleire år hevda at faget må styrkast i norsk lærarutdanning. Om lag 75 % av dei som underviser i engelsk på barnetrinnet har i dag inga formell utdanning i faget, og på ungdomstrinnet har berre 50 % det same.
I Noreg skal framleis valfaget berre ha opptil 60 sp. Andre språkfag er anten vekke eller lågt prioriterte.
Dersom ein samanliknar med Danmark, har dei definert engelsk, historie og idrett som dei viktigaste av dei ikkje-obligatoriske linefaga. Kvar av dei er på 72 sp.
I tillegg har m.a. språka fransk og tysk og musikkfaget har fått status som linefag med 36 sp (meir enn halvårseining) i Danmark.

4. Norsk skal vera obligatorisk saman med matte og pedagogikk og elevkunnskap i 1-7 modellen.
Det som er gøymd bort i ei bisetning med referanse til fritak for sidemål, er at norsk ikkje er obligatorisk i 5-10 modellen.
Dette er ei betenkeleg forverring av regjeringa si gradvise svekking av språk spesielt – ikkje berre framandspråk, men også norsk. Framlegget går så langt at dei vil gå inn for sidemålsfritak for norskstudenter som ikke velger norsk i fagkretsen. Det står og at retten til fritak fra en av målformene er skjerpa.
Berre vent til eg fortel dette til forfattar Kjartan Fløgstad. Då skal de få reaksjonar så hatten passar.
Poenget til rammeplangruppa er å svekka sidemål - i ein parantes - slik at færrast mogeleg oppdagar det. Norsk skal berre vera på mellom 30 og 60 sp. Til samanlikning har dei 72 sp i Danmark i dansk språk som obligatorisk.





5. Nasjonal enhetlig oppbygging av lærerstudiet.
I utgangspunktet nikkar eg bifallande til dette klåre og fornuftige synspunktet. Det har i norsk politisk historie vore ein klar og tydeleg tendens til sentralisering både i helse-, skule- og kommunalsektoren. Kanskje burde eg setja høgare karakter med så klar tale? Men så les eg nøyare andre sitat:
• samarbeid mellom institusjoner
• mindre styrende og beskrivende læreplaner
• enhetlig utforming må oppveies mot universitets- og høyskolelovens understreking av institusjonell autonomi.
• minst ett forslag på uendret ressursbehov

Det går eit forklarande lys opp for meg. Rammeplangruppa vert utsett for – og fører vidare – dobbeltkommunikasjon i typisk politisk stil. Meldinga til rammeplangruppa frå regjeringa er klinkande klår: Ikkje ta heilt av! Vi i regjeringa har ikkje ressursar til alle slags dyre forslag. No er det vel likevel optimistisk av regjeringa og departementet å forventa meir enn eit framlegg. Med det nivået eg finn i dette framlegget, er det lite som tyder på ”kostbar”
nytenking.
Hovudsignalet frå den norske regjeringa er at ein skal ha ei nasjonal styring på lærarutdanninga. Sjølv om dette vert motsagt i det eg har kalla ”dobbelkommunikasjon”, er igjen kontrasten til Danmark og Sverige slåande. I Danmark har staten berre sett opp generelle krav i lovverket (lov 431 av 31. mai 200) og overlete til lærarutdanningsinstitusjonane å utarbeide konkrete læreplanar. I Sverige er desentraliseringa enda tydelegare. Her vert understreka at den einskilde høgskulen sjølv utformer sine modellar. Dei må og samarbeida fast med eigne øvingsskular i sin region. Samarbeidet må likevel godkjennast av regjeringa.
I Noreg trur eg medlemane i rammeplanutvalet er meir opptekne av den politiske sida av lærarutdanninga enn i å utforma sjølve læreplanen. Høgskulerepresentantane er redde for at regjeringa skal sentralisera, slik dei har gjort i helsesektoren. Då vert ein meir oppteken av å forsvara eigne utdanningsrevir: Td. skal små høgskular som Sogn og Fjordane og Nordland fortsatt få behalda lærarutdannings si, eller må dei samarbeide med andre og finna nye felt å spesialisera seg på? Dersom svaret er ja, kan ein ikkje kritisera dei for å leggja meir vekt på politiske tema i rammeplanen enn det dei eigentleg er der for – å laga ein god rammeplan for lærarutdanninga med vekt på faglege og metodiske tema.

6. Bacheloroppgave som del av pedagogisk praksis.
I Noreg har bacheloroppgåva etter 3. året fått ei vinkling mot pedfaget i rammeplanen. Dette er uheldig samanlikna med Danmark der ein heilt tydeleg har vinkla oppgåva mot lærerfaglige problemstillinger og mot linjefag. Igjen er norsk rammeplan sterkare prega av ”pedagogtenking” enn ”skulefagtenking”. Dette bør vera ei åtvaring til oss alle.

”Praksisfeltet” har same merkelappen på alle fire årstrinn i den norske rammeplanen.
I Danmark har ein ei anna tenking, i samsvar med Olshtains og Jacksons teori om at ein læreplan må ordnast systematisk og hierarkisk på kvart årstrinn. Dvs at ein innser at fokuset i læreplanen er annleis frå trinn til trinn. Her er det den norske rammeplanen røper sine største svakheiter. Omgrepet ”praksisopplæring” er identisk på kvart av dei 4 årstrinna. I Danmark har ein tema og innhald som er nivådifferensierte:
1. år: formidling og læreroppgavens etikk
2. år: lærerens oppmerksomhet på den enkelte elevs trivsel
3. år: samarbeid med psykologiske og spesialpedagogiske ressurspersoner
4. år: iverksetting av pedagogiske handlingar


7. Internasjonalisering er viktig.
I Storingsmeldinga (nr. 11, 2008-9) om lærarutdanning vert dette honnøromgrepet lagt stor vekt på. Dette omgrepet er og eit eg har spesiell interesse for og kompetanse i. Korleis vert så omgrepet fylt med innhald?
Her er nokre sitat som ikkje er lette å forstå: Barns rettigheter i et nasjonalt og internasjonalt perspektiv.
Som perspektiv på internasjonalisering er dette ubegripeleg lite konkret. For alle som har arbeidd med læreplanar er det viktig å setja omgrepet inn i ein fagleg og pedagogisk samanheng. Ein modell finn ein i den gamle rammeplanen for lærarutdanning, og den andre finn ein i Kunnskapsløftets generelle del, Broen, som faktisk var førd i pennen av Gudmund Hernes. Den var så god at han framleis gjeld.
Stortingsmeldinga om ny lærarutdanning er klar på sine instruksar. Det gamle omgrepet ”globalt perspektiv” er henta inn igjen frå gamle planar. Ikkje eit pip om dette finnst i rammeplanen. I Danmark har ein i lærarutdanningsplanen teke med eit viktig poeng: Internasjonalisering betyr at ein skal legge til rette for minst 3 mndr studier i et annet land.

Konklusjon:
Den norske rammeplangruppa er meir oppteken av politiske prosessar enn pedagogiske spørsmål. Derfor gjer dei ein så dårleg jobb. Kan dette brukast som grunnlag til å setja karakteren opp på ein svak trear? Er dei misbrukte av regjeringa til å fungera som lakeiar eller påverknadsagentar for politiske synspunkt? Viss svaret er ja – skulle vi likevel ikkje kunne forventa av rammeplanutvalet at dei oppdaga at slik var det?

Slik eg ser det, er framlegget til ny rammeplan eit ”billeg” framlegg. Så får lesaren leggja i det kva dei vil. Denne artikkelen vert følgd opp. For tilfelle av at rammeplanutvalet les stoffet, er det viktig ikkje å gjera stoffet for langt.

La oss halda fram debatten. Han er for viktig til å overlatast til profesjonsbyråkratane og pedagogane.

ernstagejohnsen.no

Det er HiO som har ansvaret for denne nettsiden, og ikke HiSF.

Debattforumet er åpnet for at de som ønsker skal kunne komme med ideer og innspill til rammeplanen, og for at andre skal ha mulighet til å kommentere innspillene.
Sekretariatet leser innleggene på debattforumet og videreformidler
relevante innspill til rammeplanutvalget og faggruppene, men deltar ikke i diskusjonen.

Mvh
sekretariatet for rammeplanutvalget

Stor glede i Sauda i dag!

Eg ser i dag av Stavanger Aftenblad at Elaine Munthe og Universitetet i Stavanger har fått sekretariatsfunksjonen for arbeidet med ny lærarutdanning. Det betyr forhåpentlegvis at denne sida på HiO vert mindre sentral. Så langt har ho ikkje vist anna enn at høgskulen ikkje har lagt to pinnar i kors for å leia eller hjelpa ein debatt.

Dersom ein ser på kva som har gått føre seg så langt i dette forumet, ser ein tydeleg at det ikkje fungerer og at INGEN verken i læreplangruppa eller faggruppene engasjerer seg.

Det er eit skremmande signal frå dei som er sette til å arbeida med temaet.Ny lærarutdanningsreform fortener at aktørane tek arbeidet sitt på alvor.

Her er nokre viktige innspel til ettertanke:

1. Korleis vil ein sikra at "internasjonalisering" vert eit viktig tema?

2. Kva skjer med engelskfaget og vil ein sikra at norske lærarar endeleg får obligatoriske kunnskapar i dette viktige faget som i andre skandinaviske land?

3. Korleis vil Universitetet i Stavanger syna seg sitt nye ansvar bevisst?


helsing
Ernst Åge

Datoen 17. juni er dagen dette debattforumet ble opprettet og er ikke relevant for selve innleggene.

Informasjonstjenesten er ukjent med at et innlegg skal ha blitt fjernet fra denne siden. Kan det være snakk om innlegget "lhbt-tematikken" over lagt inn 31. august?

Enig med Beate Børresen her!

Vi er to studenter på allmennlærerutdanningen, Høgskolen i Bodø, som i vår skrev en oppgave som rettet seg mot den nye lærerutdanningen, det ikke-obligatoriske RLE-faget, men mest av alt om filosofi som en (naturlig) del av det nye pedagogikkfaget. Kanskje litt seint å legge inn innlegg her, men vi har engasjert oss i denne debatten, og det kan vel være viktig og riktig at vi kommer med en liten refleksjon rundt vår egen utdanning.

Vi mener at filosofi i det nye pedfaget kan komme inn som en egen del for å gjøre utdanningen mer virkelighetsorientert. Gjennom pedagogisk-filosofisk teori, som har et svært praktisk siktemål, kan lærerutdanningen og pedagogikkfaget spesielt, gjøres mer virkelighetsnær. Et eksempel kan være illustrerende her: Som tidligere påpekt er elevenes evne til kritisk tenking både presisert i den generelle delen av læreplanen, i læringsplakaten og indirekte i mange av skolefagene. Den praktiske oppfølgingen av et slikt generelt mål, tror vi kan komme i bakgrunnen av alle andre faglige krav som stilles. Å kunne reflektere over og finne gode redskaper for å imøtekomme en slik ”diffus” plikt som vi er pålagt som lærere, er noe vi mener mangler i lærerutdanningen, spesielt i pedagogikkfaget. Filosofisk kompetanse kan være med på å vise vei til hvordan en lærer kan legge opp undervisningen slik at den kan etterkomme kravet om at undervisningen skal ”gi elevene større evne til å tenke fritt, perspektivrikt, kritisk og tolerant” (LK06:117). Dette er evner filosofien også forsøker å oppøve, og med for eksempel den filosofiske samtalen som redskap og en filosofisk holdning, tror vi pedagogikkfaget vil bli mer virkelighetsnært dersom slike metoder innlemmes som redskaper for å få en tydeligere sammenheng mellom teori og praksis i utdanningen. Og ikke minst et samtaleredskap som kan benyttes i mange sammenhenger i yrkeslivet.

goodt innlegg frå Bodø. Pedden blir verkeleg interessant når han får ei fagleg vinkling. Gode døme på korleis det kan gjerast.

Ernst Åge

Kritisk evne er sentral i all undervisning, og er oppteken av det same.Men eg er og redd for at pedfaget teoritiserer for mykje. Mi erfaring i pedfaget i lærarutdanninga er at pedagogar er redde for å knytta teoriane sine nærmare til fagdisiplinane. Dersom dei hadde vore i stand til å arbeida i lag med faga, ville peden ha vore meir meiningsfull.

Ernst Åge Johnsen

godt innlegg,
men mi erfaring med pedagogar i lærarutdanninga er at dei teoretiserer for mykje. Dersom dei hadde arbeidd meir saman med dei einskilde faga, ville det vore meir meiningsfyllt. Då ville peden ha vore ein styrking av fagmetodikken